انتخاب ناودانی مناسب برای سازه های پیچ و مهره ای: راهنمای جامع مهندسی

انتخاب ناودانی مناسب برای سازه های پیچ و مهره ای یک تصمیم مهندسی حیاتی است که مستقیما بر پایداری، ایمنی و اقتصاد پروژه تاثیر می گذارد. این انتخاب مستلزم درک عمیق از بارهای وارده، مشخصات مکانیکی مواد، استانداردهای طراحی و ملاحظات اجرایی است تا اطمینان حاصل شود که اتصال نه تنها مقاوم است بلکه بهینه و مقرون به صرفه نیز خواهد بود. توجه به جزئیاتی مانند ابعاد، جنس فولاد و روش های سوراخکاری، برای دوام طولانی مدت سازه اهمیت ویژه ای دارد.

انتخاب ناودانی مناسب برای سازه های پیچ و مهره ای نیازمند تحلیل دقیق نوع بارگذاری، استانداردهای ابعادی (مانند UNP یا UPE)، جنس فولاد و روش های اتصال است. این فرآیند باید با در نظر گرفتن مقاومت مورد نیاز، ملاحظات اقتصادی، و شرایط محیطی پروژه انجام شود تا ایمنی، پایداری و دوام سازه تضمین گردد. توجه به جزئیات فنی و اجرایی، کلید موفقیت در طراحی و ساخت این گونه سازه ها است.

نکات کلیدی

• نوع بارگذاری و نیروهای وارده به سازه (کششی، فشاری، برشی، خمشی) را با دقت تحلیل کنید.
• استانداردهای ابعادی ناودانی (مانند UNP یا UPE) را بر اساس نیازهای طراحی و دسترسی به بازار انتخاب کنید.
• جنس فولاد ناودانی را با توجه به مشخصات مکانیکی مورد نیاز (حد تسلیم، حد نهایی) و شرایط محیطی تعیین کنید.
• روش های سوراخکاری و تلرانس های مجاز برای اتصالات پیچ و مهره ای را در نظر بگیرید.
• ملاحظات اقتصادی و دسترسی به محصول در بازار را در کنار الزامات فنی ارزیابی کنید.
• تاثیر خستگی و پدیده های دینامیکی را در طراحی اتصالات پیچ و مهره ای در نظر بگیرید.
• مطابقت با آیین نامه ها و استانداردهای ملی و بین المللی ساخت و ساز را بررسی کنید.

اهمیت انتخاب صحیح ناودانی در سازه های پیچ و مهره ای

انتخاب صحیح ناودانی در سازه های پیچ و مهره ای فراتر از یک تصمیم ساده فنی است و ابعاد گسترده ای از ایمنی، پایداری و کارایی سازه را در بر می گیرد. ناودانی ها به دلیل شکل مقطع خود، مقاومت خوبی در برابر بارهای خمشی و برشی از خود نشان می دهند و به همین دلیل در بسیاری از بخش های سازه ای مانند تیرها، ستون ها، بادبندها و اعضای خرپایی مورد استفاده قرار می گیرند. در یک سازه پیچ و مهره ای، هر گونه ضعف در انتخاب ناودانی یا طراحی اتصال می تواند منجر به شکست موضعی یا حتی فروریزش کلی سازه شود. این موضوع به ویژه در سازه هایی که تحت بارهای دینامیکی یا لرزه ای قرار دارند، اهمیت دوچندان پیدا می کند.

یک انتخاب نامناسب ممکن است به افزایش وزن سازه، هدر رفتن مصالح، یا حتی عدم تامین مقاومت لازم منجر شود. به عنوان مثال، استفاده از ناودانی با ابعاد بیش از حد نیاز، وزن سازه را افزایش داده و هزینه های حمل و نصب را بالا می برد. از سوی دیگر، انتخاب ناودانی کوچک تر از حد استاندارد، می تواند منجر به تمرکز تنش، تغییر شکل های بیش از حد و در نهایت گسیختگی اتصال شود. بنابراین، مهندسان باید با دقت بالایی به تحلیل نیروها، بررسی مشخصات مواد و رعایت آیین نامه های طراحی بپردازند. این رویکرد تضمین کننده طول عمر مفید و عملکرد صحیح سازه در طولانی مدت خواهد بود.

معیارهای فنی انتخاب ناودانی برای اتصالات پیچ و مهره ای

انتخاب ناودانی مناسب برای اتصالات پیچ و مهره ای نیازمند بررسی دقیق مجموعه ای از معیارهای فنی است. این معیارها شامل تحلیل نوع بارگذاری، استانداردهای ابعادی، مشخصات متالورژیکی فولاد و جزئیات مربوط به سوراخکاری و تلرانس ها می شود. درک عمیق این عوامل به مهندسان کمک می کند تا ناودانی را انتخاب کنند که نه تنها از نظر مقاومت و پایداری مناسب باشد، بلکه از نظر اقتصادی و اجرایی نیز بهینه ترین گزینه محسوب شود.

بررسی نوع بارگذاری و تنش های وارده

اولین گام در انتخاب ناودانی، تحلیل دقیق نوع و میزان بارهای وارده بر عضو سازه ای است. این بارها می توانند شامل بارهای ثقلی (مرده و زنده)، بارهای باد، بارهای لرزه ای و بارهای خاص (مانند بار جرثقیل) باشند. بر اساس این بارها، تنش های کششی، فشاری، برشی و خمشی در ناودانی و در محل اتصال پیچ و مهره ای محاسبه می شوند. برای اتصالات پیچ و مهره ای، مقاومت برشی پیچ ها، مقاومت کششی پیچ ها، مقاومت لهیدگی سوراخ ها و مقاومت برشی بلوکی از جمله مواردی هستند که باید بررسی شوند. ناودانی انتخابی باید دارای مقطع کافی برای تحمل این تنش ها باشد و همچنین فضای کافی برای قرارگیری تعداد مناسبی از پیچ ها را فراهم کند. به عنوان مثال، در اعضایی که عمدتا تحت کشش قرار دارند، سطح مقطع ناودانی برای مقاومت در برابر گسیختگی کششی اهمیت می یابد، در حالی که در اعضای تحت خمش، ممان اینرسی و مدول مقطع نقش اساسی دارند.

استانداردها و ابعاد ناودانی (UNP, UPE, UPN)

ناودانی ها بر اساس استانداردهای مختلفی تولید می شوند که هر یک دارای مشخصات ابعادی و وزنی خاصی هستند. دو نوع پرکاربرد ناودانی در بازار، ناودانی های UNP و UPE هستند که هر یک ویژگی های منحصر به فرد خود را دارند.

ناودانی UNP (U-Normal Profile) که بر اساس استاندارد DIN 1026-1 یا EN 10279 تولید می شود، دارای بال های مخروطی است. این مخروطی بودن بال ها باعث می شود که اتصال پیچ و مهره ای به دلیل عدم موازی بودن سطوح بال، چالش هایی را ایجاد کند. برای ایجاد اتصال مناسب، ممکن است نیاز به استفاده از واشرهای مخروطی یا شیم پلیت باشد تا سطح تماس پیچ و مهره با ناودانی به صورت عمود بر محور پیچ قرار گیرد. این نوع ناودانی به دلیل بال های ضخیم تر در قسمت جان، مقاومت خوبی در برابر خمش و برش دارد.

ناودانی UPE (U-Parallel Flange) که بر اساس استاندارد EN 10365 تولید می شود، دارای بال های موازی است. این ویژگی باعث می شود که اتصال پیچ و مهره ای به مراتب ساده تر و کارآمدتر باشد، زیرا نیازی به واشرهای خاص نیست و پیچ به راحتی روی سطح صاف بال قرار می گیرد. ناودانی های UPE معمولا سبک تر از UNP در ابعاد مشابه هستند و اغلب برای کاربردهایی که بهینه سازی وزن و سهولت اجرا اهمیت دارد، ترجیح داده می شوند.

ناودانی UPN (U-Profile Normal) نیز مشابه UNP است و معمولا به ناودانی های با بال مخروطی اشاره دارد که در استانداردهای مختلفی مانند DIN یا ASTM یافت می شود. انتخاب بین این استانداردها باید بر اساس دسترسی، مشخصات فنی مورد نیاز پروژه و سهولت اجرا صورت گیرد.

جنس و مشخصات متالورژیکی فولاد

جنس فولاد به کار رفته در تولید ناودانی، تاثیر مستقیمی بر خواص مکانیکی آن از جمله حد تسلیم (Yield Strength)، حد نهایی (Ultimate Tensile Strength)، ازدیاد طول نسبی و مقاومت به ضربه دارد. فولادهای ساختمانی رایج مانند ST37 (S235 در استاندارد اروپا) و ST52 (S355 در استاندارد اروپا) از پرکاربردترین انواع هستند. فولاد ST37 دارای حد تسلیم پایین تری است و برای سازه های عمومی با بارهای متوسط مناسب است. در مقابل، فولاد ST52 دارای حد تسلیم بالاتری بوده و برای سازه هایی که نیاز به مقاومت بیشتر و وزن کمتر دارند، مانند دهانه های بلند یا سازه های تحت بارهای سنگین، استفاده می شود.

در سازه های پیچ و مهره ای، انتخاب فولاد با حد تسلیم مناسب بسیار حیاتی است، زیرا این پارامتر مستقیما بر ظرفیت باربری عضو و مقاومت اتصال تاثیر می گذارد. علاوه بر این، در محیط های خاص مانند مناطق با دمای پایین یا محیط های خورنده، باید از فولادهایی با خواص متالورژیکی ویژه و مقاومت به خوردگی بالا استفاده شود. بررسی گواهینامه های مواد (Material Certificates) برای اطمینان از مطابقت جنس فولاد با الزامات طراحی ضروری است.

تفاوت ناودانی سبک و سنگین و کاربرد آنها

تفاوت اصلی بین ناودانی سبک و سنگین در وزن واحد طول و در نتیجه ابعاد و ضخامت جان و بال آنها است. این تفاوت ها نه تنها بر مقاومت مکانیکی، بلکه بر کاربردها و ملاحظات اقتصادی نیز تاثیر می گذارند. درک این تفاوت ها برای انتخاب بهینه ناودانی در سازه های پیچ و مهره ای ضروری است.

ناودانی سبک (UPE) در سازه های پیچ و مهره ای

ناودانی سبک که معمولا به ناودانی های UPE اشاره دارد، به دلیل داشتن بال های موازی و ضخامت کمتر جان و بال نسبت به ناودانی های سنگین در ابعاد اسمی یکسان، وزن کمتری دارد. این ویژگی ها آن را برای کاربردهایی که بهینه سازی وزن سازه اهمیت دارد، گزینه ای مطلوب می سازد. ناودانی UPE به دلیل سطح صاف بال ها، فرآیند سوراخکاری و نصب پیچ و مهره را ساده تر می کند و نیاز به واشرهای مخروطی را از بین می برد. این امر سرعت اجرا را افزایش داده و هزینه های نیروی کار را کاهش می دهد.

ناودانی های سبک معمولا در سازه های با بارهای متوسط، مانند ساخت خرپاها، بادبندها، فریم های سبک، تاسیسات و ماشین آلات صنعتی سبک، و یا در بخش هایی از سازه که تنش های وارده کمتر هستند، به کار می روند. در انتخاب ناودانی سبک برای سازه های پیچ و مهره ای، باید اطمینان حاصل شود که مقاومت مقطع و همچنین مقاومت اتصالات پیچ و مهره ای در برابر بارهای طراحی کافی است. به عنوان مثال، در ساخت سوله های سبک یا سازه های پیش ساخته که سرعت مونتاژ و کاهش وزن کلی از اولویت ها هستند، ناودانی UPE می تواند انتخاب بسیار مناسبی باشد.

ناودانی سنگین (UNP) و مقاومت آن

ناودانی سنگین که غالبا به ناودانی های UNP اشاره دارد، دارای وزن واحد طول بیشتری نسبت به ناودانی های سبک هم اندازه خود است. این افزایش وزن ناشی از ضخامت بیشتر جان و بال، به ویژه در قسمت اتصال جان به بال (فیلت)، باعث می شود که ناودانی UNP مقاومت خمشی و برشی بالاتری داشته باشد. این ناودانی ها به دلیل مقاومت و استحکام بیشتر، برای سازه هایی که تحت بارهای سنگین یا ترکیبی از تنش ها قرار دارند، بسیار مناسب هستند.

ناودانی های سنگین معمولا در سازه های صنعتی سنگین، پل ها، قاب های سازه ای اصلی، ستون ها و تیرهای با دهانه بلند و هر جایی که نیاز به تحمل بارهای زیاد و مقاومت بالا در برابر تغییر شکل وجود دارد، استفاده می شوند. هرچند که بال های مخروطی ناودانی UNP ممکن است نیاز به تمهیدات خاصی در اتصالات پیچ و مهره ای (مانند استفاده از واشرهای شیب دار) داشته باشد، اما مقاومت بالای آن در بسیاری از موارد این پیچیدگی را توجیه می کند. به عنوان نمونه، در ساخت سازه های فلزی بزرگ مانند اسکله ها، سازه های دریایی یا ماشین آلات سنگین، ناودانی UNP به دلیل ظرفیت باربری فوق العاده اش، گزینه ای مطمئن و رایج است.

نکات عملی در طراحی و اجرای اتصالات پیچ و مهره ای با ناودانی

طراحی و اجرای صحیح اتصالات پیچ و مهره ای با ناودانی نیازمند توجه به جزئیات فنی و عملی است تا از عملکرد ایمن و موثر سازه اطمینان حاصل شود. این نکات شامل فرآیندهای سوراخکاری، تلرانس ها، و مقایسه با روش های دیگر اتصال مانند جوشکاری می شود. رعایت این موارد به افزایش دوام و کاهش هزینه های نگهداری در طول عمر سازه کمک می کند.

نحوه سوراخکاری و تلرانس ها

سوراخکاری دقیق برای اتصالات پیچ و مهره ای در ناودانی از اهمیت بالایی برخوردار است. سوراخ ها باید با قطر مناسب و در موقعیت دقیق خود ایجاد شوند تا از تمرکز تنش غیرضروری و مشکلات مونتاژ جلوگیری شود. معمولا قطر سوراخ کمی بزرگتر از قطر پیچ در نظر گرفته می شود تا امکان جاگذاری راحت تر پیچ و همچنین جبران تلرانس های ساخت فراهم آید. این اضافه قطر معمولا حدود 1 تا 2 میلی متر است. برای مثال، برای پیچ M20، سوراخ با قطر 22 میلی متر مناسب خواهد بود.

روش های سوراخکاری می تواند شامل دریل کاری، پانچ کاری یا برش پلاسما باشد. دریل کاری دقیق ترین روش است، اما زمان بر و پرهزینه تر است. پانچ کاری سریع تر و اقتصادی تر است، اما ممکن است باعث ایجاد تنش های پسماند در اطراف سوراخ و کاهش مقاومت به خستگی شود، به خصوص در فولادهای ضخیم. برش پلاسما نیز می تواند گزینه ای باشد، اما لبه های سوراخ باید صاف و عاری از هرگونه برآمدگی یا ناهمواری باشند.

تلرانس های مجاز برای موقعیت سوراخ ها باید مطابق با استانداردهای مربوطه رعایت شود. عدم رعایت تلرانس ها می تواند منجر به عدم همراستایی سوراخ ها، نیاز به نیروی زیاد برای جا انداختن پیچ ها، یا حتی نیاز به بازکاری و اصلاح شود که همگی زمان و هزینه پروژه را افزایش می دهند. کنترل کیفیت دقیق پس از سوراخکاری برای اطمینان از ابعاد و موقعیت صحیح سوراخ ها ضروری است.

مقایسه با اتصالات جوشی

اتصالات پیچ و مهره ای و جوشی هر دو روش های رایج برای اتصال ناودانی ها در سازه های فلزی هستند، اما هر یک مزایا و معایب خاص خود را دارند.

مزایای اتصالات پیچ و مهره ای:

• سرعت مونتاژ: در محل پروژه، نصب پیچ و مهره سریع تر از جوشکاری است و نیاز به تجهیزات پیچیده و نیروی کار متخصص جوشکاری ندارد.
• امکان دمونتاژ: سازه های پیچ و مهره ای را می توان به راحتی دمونتاژ کرده و در محل دیگری مجددا مونتاژ کرد که برای سازه های موقت یا قابل جابجایی مناسب است.
• بازرسی ساده تر: بازرسی کیفیت اتصالات پیچ و مهره ای معمولا ساده تر از بازرسی جوش ها است.
• عدم نیاز به حرارت: از آنجایی که حرارتی در فرآیند اتصال اعمال نمی شود، تغییر شکل های حرارتی و تنش های پسماند ناشی از جوشکاری وجود ندارد.
• مقاومت به خستگی بهتر: در برخی موارد، اتصالات پیچ و مهره ای می توانند مقاومت به خستگی بهتری نسبت به جوش ها (به ویژه جوش های نامناسب) از خود نشان دهند.

معایب اتصالات پیچ و مهره ای:

• نیاز به سوراخکاری دقیق: فرآیند سوراخکاری نیازمند دقت بالا و ماشین آلات مناسب است.
• کاهش سطح مقطع: سوراخکاری باعث کاهش سطح مقطع موثر ناودانی می شود که باید در محاسبات طراحی لحاظ شود.
• هزینه بیشتر مصالح: هزینه پیچ و مهره و واشرها می تواند از الکترود جوشکاری بیشتر باشد.
• ظاهر کمتر زیبا: در برخی موارد، اتصالات پیچ و مهره ای از نظر بصری ممکن است کمتر جذاب باشند.

مزایای اتصالات جوشی:

• اتصال صلب و یکپارچه: جوشکاری اتصالی یکپارچه و صلب ایجاد می کند که می تواند در برابر بارهای پیچیده مقاومت کند.
• عدم کاهش سطح مقطع: سطح مقطع عضو اصلی کاهش نمی یابد.
• انعطاف پذیری طراحی: در طراحی معماری و سازه ای، جوشکاری انعطاف پذیری بیشتری را فراهم می کند.

معایب اتصالات جوشی:

• نیاز به نیروی متخصص: جوشکاری نیازمند جوشکاران ماهر و تجهیزات خاص است.
• بازرسی پیچیده تر: بازرسی کیفیت جوش ها پیچیده تر و اغلب نیاز به تست های غیرمخرب دارد.
• اعمال حرارت: حرارت ناشی از جوشکاری می تواند باعث تغییر شکل، تنش های پسماند و تغییر خواص متالورژیکی فولاد شود.
• عدم امکان دمونتاژ: اتصالات جوشی دائمی هستند و دمونتاژ آنها بسیار دشوار است.

انتخاب بین این دو روش به عوامل مختلفی از جمله نوع سازه، بارهای وارده، شرایط محیطی، هزینه، زمان اجرا و امکانات موجود بستگی دارد. در بسیاری از پروژه ها، ترکیبی از هر دو روش برای بهینه سازی طراحی و اجرا به کار گرفته می شود.

ملاحظات اقتصادی و لیست قیمت روز ناودانی

در کنار معیارهای فنی، ملاحظات اقتصادی نقش مهمی در انتخاب ناودانی مناسب برای سازه های پیچ و مهره ای ایفا می کند. بودجه پروژه، دسترسی به مواد و نوسانات بازار آهن آلات، همگی باید در فرآیند تصمیم گیری لحاظ شوند. هدف، یافتن راه حلی است که هم از نظر فنی ایمن و پایدار باشد و هم از نظر مالی بهینه ترین گزینه را ارائه دهد.

هزینه ناودانی به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله:

• نوع ناودانی: ناودانی های UNP و UPE، بسته به ابعاد و استاندارد تولید، قیمت های متفاوتی دارند.
• جنس فولاد: فولادهای با مقاومت بالاتر (مانند ST52) معمولا گران تر از فولادهای معمولی (مانند ST37) هستند.
• ابعاد و وزن: هرچه ابعاد و وزن ناودانی بیشتر باشد، قیمت آن نیز افزایش می یابد.
• کارخانه تولید کننده: ناودانی های تولیدی کارخانجات مختلف، چه داخلی و چه خارجی، ممکن است قیمت های متفاوتی داشته باشند.
• نوسانات بازار: قیمت آهن آلات و مقاطع فولادی به شدت تحت تاثیر نوسانات بازار جهانی و داخلی ارز، قیمت مواد اولیه و عرضه و تقاضا قرار دارد.

برای اطلاع از لیست قیمت روز ناودانی، مراجعه به وب سایت های معتبر بازرگانی آهن آلات، تماس با تامین کنندگان اصلی و یا استفاده از پلتفرم های آنلاین فروش مقاطع فولادی توصیه می شود. این منابع به صورت روزانه یا لحظه ای قیمت انواع ناودانی را بر اساس ابعاد، وزن و کارخانه تولید کننده به روز رسانی می کنند. در نظر گرفتن هزینه های حمل و نقل از کارخانه یا انبار تا محل پروژه نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. در برخی موارد، خرید عمده ممکن است منجر به کاهش قیمت واحد شود، اما باید فضای انبارداری و برنامه ریزی پروژه نیز در نظر گرفته شود.

علاوه بر هزینه خرید ناودانی، هزینه های مربوط به فرآیندهای جانبی مانند سوراخکاری، برش، حمل و نقل، نصب و همچنین هزینه پیچ و مهره و واشرها نیز باید در تحلیل اقتصادی کل پروژه لحاظ شود. گاهی اوقات، انتخاب یک ناودانی گران تر اما با قابلیت اجرای ساده تر می تواند در نهایت منجر به کاهش هزینه های کلی پروژه شود، زیرا هزینه های نیروی کار و زمان اجرا را کاهش می دهد. مهندسان باید با تحلیل جامع چرخه عمر پروژه (Life Cycle Cost Analysis)، بهترین تصمیم اقتصادی را اتخاذ کنند.

سوالات متداول

آیا ناودانی UPE برای تمام سازه های پیچ و مهره ای مناسب است؟

ناودانی UPE به دلیل بال های موازی و وزن کمتر، برای بسیاری از سازه های پیچ و مهره ای با بارهای متوسط و سبک مناسب است. با این حال، در سازه های سنگین یا با دهانه های بلند که نیاز به مقاومت خمشی و برشی بسیار بالا دارند، ناودانی UNP یا سایر مقاطع سنگین تر ممکن است انتخاب بهتری باشد. انتخاب نهایی باید بر اساس تحلیل دقیق بارگذاری و الزامات طراحی انجام شود.

چه تفاوتی بین ناودانی های تولید ایران و اروپا وجود دارد؟

تفاوت اصلی بین ناودانی های تولید ایران و اروپا در استانداردهای ساخت و مشخصات متالورژیکی است. ناودانی های اروپایی معمولا بر اساس استانداردهای DIN یا EN تولید می شوند و ممکن است دارای تلرانس ها و مشخصات فولادی دقیق تری باشند. ناودانی های ایرانی نیز معمولا مطابق با استانداردهای ملی و بین المللی تولید می شوند، اما باید گواهینامه های مربوط به جنس فولاد و ابعاد را بررسی کرد تا از کیفیت و مطابقت آنها با الزامات پروژه اطمینان حاصل شود.

چگونه ابعاد سوراخ پیچ را در ناودانی انتخاب کنیم؟

ابعاد سوراخ پیچ در ناودانی معمولا کمی بزرگتر از قطر اسمی پیچ انتخاب می شود تا امکان جاگذاری آسان تر و جبران تلرانس های ساخت فراهم شود. این اضافه قطر معمولا 1 تا 2 میلی متر است. برای مثال، برای پیچ M16، سوراخ با قطر 18 میلی متر مناسب است. انتخاب دقیق ابعاد سوراخ باید بر اساس آیین نامه های طراحی سازه های فولادی و نوع اتصال (لغزش ناپذیر یا اتکایی) صورت گیرد.

تاثیر خستگی بر اتصالات پیچ و مهره ای ناودانی چگونه است؟

خستگی یک پدیده مهم در سازه های تحت بارهای تکراری یا دینامیکی است. در اتصالات پیچ و مهره ای ناودانی، تمرکز تنش در اطراف سوراخ ها می تواند منجر به شروع ترک های خستگی شود. طراحی مناسب اتصال، استفاده از پیچ های پرمقاومت، اعمال پیش تنیدگی کافی در پیچ ها و اجتناب از سوراخکاری نامناسب (مانند پانچ کاری با کیفیت پایین) می تواند مقاومت به خستگی را به طور قابل توجهی بهبود بخشد.

آیا می توان ناودانی های دست دوم را در سازه های پیچ و مهره ای استفاده کرد؟

استفاده از ناودانی های دست دوم در سازه های پیچ و مهره ای توصیه نمی شود، مگر اینکه پس از بررسی های دقیق مهندسی و تایید کارشناس ذی صلاح باشد. این بررسی ها باید شامل بازرسی بصری برای علائم خوردگی، تغییر شکل یا آسیب، تست های غیرمخرب برای بررسی ترک های احتمالی و آزمایش های مکانیکی برای اطمینان از خواص فولاد باشد. عدم اطمینان از کیفیت و یکپارچگی ناودانی دست دوم می تواند ایمنی سازه را به خطر اندازد.